De eerste keer dat ik heb meegedaan, heb ik er 24u over gedaan en mijn deelname was een ware hel (24 uur stappen, nachtje door, na een hele dag te hebben gewerkt) zorgde ervoor dat ik volledig kapot was. Compleet oververmoeid en onderkoeld behaalde ik de finish. Ik had mezelf voorgenomen nooit meer mee te doen...
De tweede keer ging het iets beter: 20u, maar geloof me vrij: de blaren waren minstens even groot en de kniepijnen even erg. Ik had mezelf voorgenomen nooit meer mee te doen...
De derde keer verbeterde ik mijn tijd met nog eens 3u: om 14u kwam ik over de finish, alweer met een hele hoop blaren, rugpijn en overmoeidheidsverschijnselen (en daarbovenop uitdroging daar het toen een zeer warme zomerdag was). Ik had mezelf voorgenomen nooit meer te doen...
Deze keer wou ik (aangezien ik ondertussen al meer dan 1000 km in de benen heb) vóór 12u 's middags aankomen. 12u is immers het magische uur waarvoor alle "lopers" binnen zijn. Met andere woorden, degene die niet enkel stappen maar ook grote stukken lopen...
De weersomstandigheden waren ideaal (echter lichte afkoeling 's nachts, maar een tactische wissel van sportbroek rond 2u 's nachts bracht soelaas) en de logistieke ondersteuning verliep perfect (reservekousen ten gepasten tijde, voldoende eten en drinken verspreid over het parcours). Rond 3u 's nachts kreeg ik echter een moeilijk moment omdat ik toen het bord van "nog 50 km" passeerde (ist nog zó ver?!) en wanneer de zon opkomt en je ziet de mensen uitgeslapen langs de kant van de weg staan stupporteren, denk je vaak: "waar ben ik mee bezig?". Maar dan is het een kwestie van "het verstand even op nul te zetten" en gewoon door te gaan, kilometer na kilometer.
Uiteindelijk heb ik 60 km in verschillende fasen gelopen en de rest gewandeld met als resultaat dat ik om 11u15 (joepie, doel bereikt) in Bornem over de finish kwam en zo bij de 1e 250 was. De training heeft duidelijk haar vruchten afgeworpen (en de ervaring van de vorige edities): 1 kleine blaar, geen rugpijn noch kniepijn en ik voelde me bovendien nog behoorlijk fris.
Op het einde van de dag zijn er een 5000-tal die de Dodentocht tot een succesvol einde hebben gebracht. Vraag aan deze mensen of ze volgend jaar terug meedoen en weinigen zullen "ja" antwoorden, maar vraag het binnen 11 maand nog eens en dan zal je zien dat er velen de pijn alweer zijn vergeten en enkel nog maar terugdenken aan hun prestatie. Ik heb er momenteel ook even genoeg van en heb geen zin om nog eens 100 km te lopen/stappen (ookal zet ik mijn training voor de marathon gewoon voort), maar toch... volgend jaar sta ik er weer.